Kto nigdy głodu nie czuje, temu i nie smakuje.
O przysłowiu
„Kto nigdy głodu nie czuje, temu i nie smakuje.” to polskie przysłowie oznaczone w zbiorze jako aktualne. Jego główna kategoria tematyczna to „bieda”. Powiązane obszary to „jedzenie”.
Opracowanie redakcyjne
Znaczenie, kontekst i użycie
Co oznacza?
Przysłowie łączy przyjemność jedzenia z wcześniejszym doświadczeniem głodu. Dosłownie przypomina, że apetyt potrafi wyostrzyć smak i sprawić, że prosty posiłek staje się bardziej ceniony. W szerszym sensie mówi o kontraście: brak, wysiłek albo oczekiwanie pomagają docenić dobro, które stale dostępne mogłoby spowszednieć. Nie należy jednak uznawać głodu za pożądany warunek wdzięczności. Niedostatek żywności jest realnym problemem, a potrzeby i odczuwanie smaku różnią się między ludźmi. Sednem jest uważność na wartość rzeczy, nie pochwała cierpienia.
Kiedy używamy?
Zdanie może skomentować posiłek po długiej wędrówce, satysfakcję po wykonanej pracy albo radość z czegoś, na co trzeba było poczekać. Wobec osoby mającej trudną relację z jedzeniem lub ograniczony dostęp do żywności lepiej go nie używać. Wtedy ważniejsza jest konkretna pomoc i neutralny język.
Po całym dniu na szlaku zwykła kanapka smakowała Pawłowi wyjątkowo dobrze, więc powiedział: „Kto nigdy głodu nie czuje, temu i nie smakuje.” Miał na myśli własny apetyt po wysiłku, a nie ocenę osób jedzących inaczej.
Pochodzenie i historia
pochodzenie nieustalone.
Rymuje czynność odczuwania z oceną smaku, tworząc prostą zależność. Chwilowy apetyt trzeba odróżnić od przymusowego braku jedzenia, który jest trudnym doświadczeniem, a nie zaletą.