Łatwo być hojnym z cudzego.

1 Co oznacza?

Przysłowie piętnuje hojność, której koszt ponosi ktoś inny. Łatwo proponować wielki wydatek, darować cudzą rzecz albo obiecywać zasoby wspólnoty, gdy samemu nie trzeba z niczego rezygnować. Taka postawa może wyglądać szlachetnie, ale nie dowodzi rzeczywistej ofiarności. Sednem jest odpowiedzialność za granice własnej decyzji: można swobodnie rozporządzać tym, co rzeczywiście należy do nas, natomiast cudze pieniądze, czas i praca wymagają zgody właściciela lub jasnego upoważnienia.

Szerszy sens obejmuje również rady udzielane bez znajomości kosztów. Ktoś może zachęcać inną osobę do ryzyka, poświęcenia albo bezpłatnej pracy, sam pozostając bezpieczny. Przysłowie nie podważa wspólnego finansowania czy pomocy publicznej; przypomina, że decyzje o wspólnych zasobach powinny być przejrzyste, uzasadnione i podejmowane według uzgodnionych zasad.

2 Kiedy używamy?

Gdy ktoś rozporządza cudzym budżetem, pracą lub własnością albo składa obietnice w imieniu innych, ta uwaga trafia w sedno. Można nią wskazać, że pomysłodawca nie uwzględnił osoby ponoszącej koszt. Najlepiej uzupełnić krytykę konkretem: kto ma zapłacić, wykonać pracę lub wyrazić zgodę. Wtedy powiedzenie prowadzi do uczciwej rozmowy, a nie tylko do uszczypliwości.

Przykład: Gdy zarządca zaproponował bez konsultacji bezpłatną pracę mieszkańców w każdy weekend, pani Lena zauważyła: Łatwo być hojnym z cudzego. Najpierw zapytajmy zainteresowanych.

Granice ustaleń: Dla rekordu 577 nie potwierdzono pochodzenia, historii ani wariantów; pola opcjonalne pozostawiono puste.